Os textos narrativos

O primeiro tipo de texto que imos ver no semestre é o texto narrativo:

Primeiro, imos fixarnos nos aspectos teóricos: elementos, estrutura, tipos, técnicas narrativas…

textos_narrativos  NARRAIVAS    pe_esquerdo

Slide1 Slide2

E agora, para practicar, podedes consultar os distintos tipos de texto que vimos na aula: o conto tradicional, a lenda, a fábula, a novela, o conto literario ou relato curto.

1.  Os conto tradicionais: Os sete cabritos

2.  As fábulas: O sapo e o raposo

sapo_raposo_lexico

3.  As lendas:

  • O Fornadas (inspirado no relato de Cando petan na porta pola noite de Xabier P. Docampo)
  • A lenda da serpe de Castro Troña, tirada da transmisión oral.

Podedes ler os dous textos aquí.

4. Os relato curtos: O pai de Migueliño de Castelao e Domesticum bellum de Fran Alonso

23_08_11_castelao_fracasoem   a563e-o2bpai2bde2bmigueli25c325b1o

Domesticum_bellum

 5. As novelas: fragmento de Memorias dun neno labrego de X. Neira Vilas e de Polaroid de Suso de Toro.

memorias_balbino   

A emigración

Nesta ligazón podedes consultar e mesmo descargar o libro sobre a exposición Os adeuses do fotógrafo Alberto Martí, que documentou as despedidas e os regresos de moitas persoas anónimas nun período fundamental para entender a historia colectiva da Galicia do século vinte.

Lembrade que tedes que escoller unha destas fotografías e escribir un relato dende o punto de vista dun neno, ao igual que acontece nos relatos que vimos na aula  (na imaxe máis abaixo).

   

   

textos_emigracion    

Podedes ler completo o libro de Memorias dun neno labrego aquí.

E aquí tedes a curtametraxe sobre o relato de Castelao:

Texto sobre a emigración 1: Memorias dun neno labrego

Xosé Neira Vilas, escritor exiliado en Cuba, converteu as memorias do neno Balbino nun dos meirandes éxitos da literatura galega. En que momento da historia de Galicia cres que se sitúa o seguinte fragmento?

América

Hai moitos meses que meu irmán Miguel marchou para América. Inda me lembro de cando se despediu de nós. Miña nai, a tía Carme e a madriña choraban. Meu pai estaba serio coma un pote. Nin bágoas nin risadas: os homes son homes. O padriño non quixo ir. A Celia, que está servindo en Loxo, mandámoslle recado pero non a deixaron vir os señores.

Eu estaba no medio de todos. Ninguén facía caso de min. Bulían a darlle consellos ó viaxeiro mentres non chegaba o coche de liña. Miguel dicía a todo que si, con cara de «tanto me ten». Collinlle unha man e púxenme a contarlle os dedos para un lado e para o outro, dende o gordo ó meimiño. Non dei chío pero gustábame que Miguel marchase. Despois contaríame moitas cousas. E eu diríaas na escola. Como non me atendía, turrei por el para unha beira. Anagouse e díxenlle ó pé da orella: «Eu quero que te vaias. Mándame unha carta dende América e cóntame historias de alá». Sorriu, púxome unha man na cabeza e esgarabelloume no pelo. Sentín coma un proído de sarabullo no corpo todo.

Escoitamos a buguina do «Modelo». Viña a todo meter, cun eito de caixóns e cestos derriba. Miña nai e mais a madriña dábanlle bicos e apertas a Miguel, e seguían choromicando. Meu pai ergueu a maleta ata onde estaba o revisor. Unha maleta noviña, feita polo carpinteiro de Quintela. Despois apertou contra si un instante a meu irmán. Antes de meterse no coche, Miguel colleume polo pescozo, deume un bico na cara, e cun «abur, Balbino» fuxiu coma un lóstrego. Eu quedei feito un papón. Non souben dicir nin facer nada. Arrincou ó xeiteniño o «Modelo». Miguel axexaba para nós mentres abaneaba un pano da man.